“La Mancha’nın, adını hatırlamadığım bir köyünde, fazla uzun zaman önce sayılmaz, evde mızrağı, eski deri kalkanı asılı asilzadelerden biri yaşardı; cılız bir beygiri, bir de tazısı vardı. İçinde koyundan ziyade sığır kaynayan çorba, çoğu gece yenen kıyma, cumartesileri yenen omlet, cuma yemeği mercimek ve bazı pazarlar fazladan yenen bir güvercin, gelirinin dörtte üçünü tüketirdi.” (Roza Hakmen)
“La Mancha’nın ismini anmak istemediğim bir köyünde, çok da eskide kalmayan bir vakitte bir asilzade yaşardı. Askıda her zaman bir mızrağı, eski bir kalkanı, sıska bir atı, bir de koşu tazısı olanlardandı. Koyundan çok dana etiyle kaynayan yahnisi, çoğu geceler yediği soğuk et mezesi, cumartesileri kıymalı yumurtası, cumaları mercimeği, pazarları fazladan yenen güvercini gelirinin üçte birini götürüyordu.” (Banu Karakaş)