Daniel Mason’ın “Kış Askeri” adlı romanı, Seda Çıngay Mellor çevirisiyle Holden Kitap tarafından yayınlandı.
Tanıtım bülteninden:
Viyana, 1914. Birinci Dünya Savaşı patlak verdiğinde Lucius, yirmi iki yaşında bir tıp öğrencisidir. Cerrahlık yeteneklerini geliştirmek için savaş doktoru sıfatıyla gönüllü olarak askere yazılır. Yüksek donanımlı bir hastanede görev yapmaktır hayali. Ancak Karpat Dağları’nın uzak bir vadisindeki görev yeri tifüs salgınından harap olmuş, kiliseden devşirilmiş derme çatma bir hastanedir. Kendisinden önceki doktorlar kaçmış ve orada bir tek rahibe hemşire Margarete kalmıştır.
Hayatı boyunca eline neşter almamış Lucius cepheden getirilen yaralıların uvuzlarını kesip biçerken yardımcısı genç rahibeye âşık olur. Sonra bir gün kışın ortasında baygın bir asker getirilir hastaneye. Görünürde bir yarası olmayan askerin asıl sorunu aklıyladır.
Viyana’nın yaldızlı balo salonlarından Doğu Cephesi’nin donmuş ormanlarına; ameliyathanelerden Kazak süvarileriyle gürleyen savaş alanlarına kadar Kış Askeri; savaşın, tıbbın, ailenin, tarihin büyük gelgitlerinde aşkı bulmanın, hataların ve telafi fırsatlarının hikâyesidir.
“Kış Askeri insana beklenmedik edebi zevkler tattırıyor. Daniel Mason fonda Avrupa’nın dağılışını titizlikle yapılmış araştırmalar ve muhteşem bir canlandırmayla anlatırken bir yandan da birkaç kayıp ruhu bulup onları kolay ulaşılamayacak bir yere doğru götürüyor.” – The New York Times
“Kış Askeri’nin güzelliği ifade edilemeyecek ıstıraplarla dolu sahnelerde bile silinmiyor.” – The Washington Post
“Mason, Kış Askeri’nde dönemin tıbbi bilgilerini ve uygulamalarını şok edici ayrıntılarla sayıp döküyor. Roman sık adımlarla hızla ilerliyor, vardığı kapanış da unutulmaz bir şekilde etkileyici. İnsanın aklına bir sürü başka büyük roman geliyor: Doktor Jivago, İngiliz Hasta, Çanlar Kimin İçin Çalıyor gibi.” – San Francisco Chronicle
“Mason’ın kurgusunun en dikkat çeken tarafı ortaya serdiği şeylerin niteliği ve insanların mizaçlarını, huylarını, yapılarını açıkça gösterebilme becerisi. Kitabın merkezindeki Margarete, muhteşem bir şekilde gerçek bir karakter. Roman bir doktorun iyileştirme yeteneğinin sınırlarını çizerken, bir yandan da ıstırap çekenlerin yanında olmanın, o yükü üstlenmenin ne anlama geldiğini ifade ediyor.” – New York Times Magazine